Jestem

Długo mnie nie było...niedziela upłynęła mi nad analizowaniem słów księdza. W niedzielę był światowy dzień chorego czyli jakoby moje święto... i ksiądz powiedział, że uwaga: "Bóg Cię doświadcza bo Bóg Cię kocha..." Wiecie co wolałabym jednak chyba żeby mnie nie kochał, podziękuję za to doświadczenie. Kilka dni temu myślałam, że moja choroba już osiągnęła swój punkt kulminacyjny jednak ostatnie dni uświadamiają mi w jakim byłam błędzie... każdego dnia jest coraz gorzej. Od wczoraj nie wstaję z łóżka, nie wiem czy to efekt chemii czy ogólnego pogorszenia się mojego stanu. Rak sparaliżował mi moc, odebrał chęci by otworzyć oczy. Nasilający się ból powoduje całkowitą niemoc. I tak leżę całe dnie i patrzę w okno, w sufit, zaglądam w swoje myśli, a i tych ostatnio też nie ma dużo. Jeszcze parę dni temu pochłaniałam książki jedna po drugiej... dziś leżą zaczęte obok mnie i nawet nie patrzę w ich stronę. Jeszcze kilka dni temu miałam plany, zapisywałam co mogę, co muszę, co chcę... teraz na chwilę obecną chcę spokoju, ciszy. Ale z drugiej strony chcę też krzyczeć, chcę wiedzieć ile jeszcze mi zostało i co mogę z tym czasem zrobić, bo jak mam tak bezczynnie go marnować to niech to się skończy tu i teraz.
Od wczoraj kiepsko u mnie z jedzeniem ... drażnią mnie zapachy, zmuszam się żeby cokolwiek zjeść, bo nic mi specjalnie nie smakuje. Mam nadzieję, że to wszystko to skutki uboczne chemii, chociaż do tej pory tak ciężko tego nie przechodziłam.
Tak bym chciała obudzić się jednego poranka i zaśpiewać: Mam tę moc... żeby mi się chciało żyć choćby w połowie tak, jak to było przed chorobą...Ale jak to mówią - nadzieja nie umiera, więc wierzę, że nadejdzie taki cudowny poranek.

Dziękuję moim Aniołom, które są uparte i mimo moich kaprysów, humorów, zmiennych nastrojów cały czas krążą wokół mnie niosąc pomoc. Dziękuję Wam, bez Was nie dałabym rady.
Życzę Wam Kochani cudnego Dnia Świętego Walentego. Kochajcie się, szanujcie, rozmawiajcie ze sobą nie tylko dziś. Miejcie dla siebie czas i serca otwarte na miłość!!